چه خوش بودی دلا گر روی او
هرگز نمیدیدی
جفاهای چنین از خوی او هرگز
نمی دیدی
سخنهایی که در حق تو سر زد
از رقیب من
گرت می بود دردی سوی او هرگز
نمی دیدی
بدین بد حالی افکندی مرا ای
چشم تر آخر
چه بودی گر رخ نیکوی او هرگز
نمی دیدی
ز اشک ناامیدی کاش ای دل کور
میگشتی
که زینسان غیر را پهلوی او
هرگز نمیدیدی
ترا سد کوه محنت کاشکی پیش
آمدی وحشی
که می مردی و راه کوی او
هرگز نمی دیدی...
*******************************************************
دکتر علی شریعتی :
در عجبم از مردمی که خود زیر شلاق
ظلم و ستم زندگی می کنند،
و بر حسینی می گریند که آزادانه زیست
و آزادانه مرد...
********************************************************
ثبت شده به دست حامد مورخ یکشنبه 5 آبان1387 در ساعت 12:54 | + |

